วันพฤหัสบดีที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2555

ครั้งที่ ๓ นกแก้วพูดได้เพราะปากคอเราะราน นกห่านป่านกนางแอ่นสนทนาล้ำลึกถึงจิตคน

วงเวียนกรรมของสัตว์โลก ครั้งที่ 3



นกแก้วพูดได้เพราะปากคอเราะราน
นกห่านป่านกนางแอ่นสนทนาล้ำลึกถึงจิตคน 

อรหันต์จี้กง เสด็จประทับทรงวันที่ 17 มีนาคม 2524 ความว่า :

                                     ร้อยพันทุกกิ่งก้าน ปานเกิด จากกอ
                               จิตอยู่เนื่องวิญญาณ ตราบไซร้
                               ต่างจากอรูปพรหม ทั่วภพ
                               ทุกช่องทั่วบ้านไซร้ จิตล้วนพุทธ โปรดสวรรค์
                                     หมั่นฝึกใจตั้งให้ เห็นจิต สงบ
                               เพียรไม่ให้วิญญาณเป็น สัตว์พร้อม
                               อย่าผลัดเริ่มเมื่อแก่ ธรรมเริ่ม
                               เพราะผู้ทำผิดพร้อง เริ่มล้วน แต่วัยรุ่น 

อรหันต์จี้กง : ชาวโลกได้รับร่างมนุษย์ ได้ชื่อว่าเป็นสัตว์ประเสริฐที่จริงก็มักได้รับยกย่องเช่นนั้น สามารถตัดเสื้อผ้าได้สร้างบ้านเรือน รถยนต์ เรือยนต์ โทรทัศน์ เครื่องเสียง สิ่งอยากได้ พร้อมมูลยังสามารถเปลี่ยนแปลงได้ทุกวี่วัน ดูอย่างสัตว์ซิ เกิดมาก็มีอยู่ชุดเดียวจนตาย กายของมันก็เต็มไปด้วยขน จะเห็นว่าการเกิดเป็นคนนั้นโชคดีมหาศาล ถ้าหากว่ายังไม่ประพฤติตนให้เป็นคนดีทำผิดศีลธรรม ทำร้ายคนอื่น กระทำเยี่ยงสัตว์ประพฤติตนให้ต่ำลง สักวันหนึ่งก็ต้องเปลี่ยนหน้าห่มขน ลดตัวลงไปสู่สัตว์เดรัจฉาน วันนี้ฉันจะพาหยางเซิงไปเยี่ยมเยือนสัตว์พูดขึ้นเมาก็แปลกใหม่ทั้งคนและเทพสามารถพูดคุยกับสัตว์ได้ชาวโลกจำนวนมากไม่เชื่อถือ เห็นว่าเป็นสิ่งโกหกไร้สาระคิดเช่นนี้เป็นการคิดผิด ลองดูในสวนสัตว์ที่ครูผู้ฝึกสัตว์ซิมิใช่เป็นการปรับความเข้าใจกันหรอก หรือละครสัตว์และสัตว์ทะเล เวลาแสดงมันสามารถเข้าใจคำพูดของคนได้ ปลาสามารถเข้าใจคำพูด รู้จักเครื่องหมายของมือที่แสดงออกพวกมันกระฉับกระเฉงมากด้วยการสอนที่พิเศษ คนยังไม่สามารถทำได้เลย มันกับคนก็เหมือนกัน ต่างก็มีวิญญาณ ชาวโลกไม่ควรดูถูกพวกมัน

               หนังสือเล่มนี้กำลังจะบอกท่านว่า ต้องนับถือเพื่อนที่ดีของมนุษย์ เพื่อส่งเสริมตนเองให้เจริญก้าวหน้าอย่าให้ละอายพวกมัน โดยเฉพาะอย่าไปทำชั่วเป็นอย่างยิ่งทำความเดือดร้อนต่อสังคม ก่อกรรมทำเข็ญ ถ้าคิดแต่จะให้ร้ายคน ทำร้ายคน โกงคน แย่งชิงคน ข่มขืนคน ด่าคน ฆ่าคน ปรักปรำคน ตีคน ทำลายล้างคน อย่างนี้จะนับว่าเป็นคนหรอกหรือ? แบบนี้เรียกว่าไม่ใช่คน ถูกขนานนามว่า หน้าคนใจสัตว์หรือคนร่างสัตว์ ถ้าคนถูกเรียกอย่างนี้ก็ถึงวาระอันตรายแล้วมีทางตายแล้วไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานเป็นแน่แท้ ตรงกันข้ามชาวโลกที่มีใจรักคน ช่วยเหลือคน อุปการะคน โปรดคนตักเตือนคน คนก็จะยกย่องว่าเป็นคนดี ถ้าหากจิตคนเป็นจิตโพธิสัตว์ คนแบบนี้ภายหน้ามรณะลงก็จะไปเกิดเป็นอริยชนเทวดาและอรหันต์ คนและสัตว์แบ่งกันที่ตรงนี้แหละ ท่านทั้งหลายคิดจะเลื่อนขึ้นหรือตกต่ำลงละ พวกท่านล้วนแต่มีปัญญาดีฉลาด คงไม่อยากเป็นนกในกรงหรอกนะ ทุกคนย่อมรักอิสระเสรี ไม่อยากถูกจองจำ ถ้าเช่นนั้นก็ต้องไม่ทำบาป จะได้ไม่ต้องถูกจองจำในคุกตาราง นายหยางเซิงขึ้นดอกบัวเถิด วันนี้จะพบสิ่งแปลกใหม่

หยางเซิง :  ผมได้นั่งเรียบร้อยแล้ว ไม่ทราบว่าวันนี้จะไปที่ไหน?

อรหันต์จี้กง :  รอประเดี๋ยวเจ้าก็รู้ เราออกเดินทางเถิด.....อ้าวถึงแล้ว เราเข้าไปในร้านขายนกกันเถอะ 

หยางเซิง : ที่นี่เหมือนถนน กวงฟู่ เมืองไถจง 

อรหันต์จี้กง : ไม่ผิด! เธอดูร้านนี้มีนกนานาพันธุ์ ถูกขังในกรงเหล็กเต็มไปหมด จอแจยิ่งนัก

หยางเซิง : แต่ละกรงเหมือนเป็นแต่ละบ้าน พวกมันดูเหมือน สามี-ภรรยา ลูกๆมีบางพวกดูแล้วเหมือนเพื่อนฝูง ทำไมมาอยู่ด้วยกัน 

อรหันต์จี้กง : เพราะมีกรรมเกี่ยวข้องกันอยู่ เธอต้องค่อยๆพิจารณา ฉันจะได้เสกเป่าให้พวกนกได้ระลึกถึงชาติก่อนจะได้คุยกันได้สะดวก 

หยางเซิง : น่าอัศจรรย์ พออาจารย์เสกเสร็จ กรงนกอันนี้กลายเป็นห้องๆหนึ่ง พวกเขาสวมใส่เสื้อผ้าหลากสีกำลังรับประทานอาหารอยู่ บางคนก็กำลังพักผ่อน แต่ว่าไม่มีเก้าอี้มีแต่ท่อนไม้อ่างน้ำกับอาหารเท่านั้น ไม่มีห้องน้ำ ถ่ายตามสบายมันไม่มีอนามัย 

อรหันต์จี้กง : ในกรงนกนี้ก็เหมือนบ้านของพวกเขา เพราะฉะนั้นมักได้รับเชื้อโรคบ่อยครั้งทำให้เจ็บป่วย มนุษย์อยู่ดีมีสุข กินดีก็มีอนามัย ไม่เหมือนการกินของพวกนก น้ำดื่มมักเจือปนด้วยอุจจาระปัสสาวะ คนอาศัยอยู่ในที่ดี มีเก้าอี้โซฟาจะนั่งนอนก็สบาย พวกนกก็พักในป่าบนกิ่งไม้ และสายไฟฟ้า แม้มีรังอยู่ก็เป็นเศษหญ้าใบไม้ กินอยู่ก็อยู่ในที่ๆ เดียวกัน ความเป็นอยู่อย่างนี้มิใช่ได้รับกรรมหรอกหรือ? วันนี้ฉันพาหยางเซิงมาพบพวกนก สามารถไต่ถามความในใจเขาได้ เธอไต่ถามได้แล้วละ

หยางเซิง : พี่นก! ทำไมต้องมาอยู่ในกรงละ ช่วยเล่าสาเหตุให้ฟังหน่อยได้ไหม ใช้โอกาสนี้สร้างบุญกุศล

นกแก้ว : ฉันใส่ชุดเขียว ปากสีแดงของนกแก้ว ฉันก็คิดไม่ถึงจะเปลี่ยนเป็นอย่างนี้ ฉันชาติก่อนเป็นแม่บ้านคนหนึ่งเพราะว่านิสัยชอบพูดจานินทาให้ร้าย ทำลายผู้อื่น เป็นความสามารถของฉัน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนจะต้องไม่ถูกกับเพื่อนบ้านถ้าหากบ้านไหนมีเรื่องเข้าใจผิดกันหน่อย ฉันก็พูดเพิ่มฟืนเพิ่มไฟทำให้เขาเป็นปากเสียงกัน มีครั้งหนึ่ง ภรรยาของคนข้างบ้านกลับไปเยี่ยมแม่ พอดีมีเพื่อนผู้หญิ่งคนหนึ่งมาเยี่ยม ฉันเห็นสามีเธอยิ้มหัวเราะต่อกันแล้วยังทานอาหารด้วยกัน พอวันรุ่งขึ้นภรรยาเขาก็กลับมา ฉันก็พูดกับเธอว่า ตอนเธอไม่อยู่บ้นสามีพาผู้หญิงมา รู้สึกจะมีอะไรกันอยู่นา ด้วยเหตุฉะนี้สามี-ภรรยาคู่นั้นก็เลยทะเลาะกันใหญ่ ทำให้เกิดหย่าร้างกันขึ้นต่อมาสามีกลุ้มใจมาก และเสียใจตายไป ยังไม่แค่นี้ เพราะฉันทำการค้าขายเล็กๆ น้อยๆ การค้าไม่ดี เลยด่าฟ้าแช่งดินตลอดชีวิตทำกรรมไว้ไม่น้อย พอตายลง ยมบาลโกรธมากด่าฉันทำลายสามี-ภรรยาคนอื่น ชอบสร้างเรื่องโกหก โทษฟ้าโทษดิน ถูกจองจำในนรก 10 กว่าปี พอพ้นโทษก็มาเกิดเป็นนกแก้ว มีปากสีแดง สามารถเรียนพูดภาษาคน พูดไม่หยุดปากชีวิตอยู่ในกรงเล็ก แม้จะไม่อดอยาก แต่ก็บินออกไปไหนไม่ได้จิตใจอึดอัด ท่านอรหันต์มาวันนี้จะช่วยฉันพ้นออกไปได้ไหม? 

อรหันต์จี้กง : อาฮ้า! เธอมีชีวิตอยู่ที่นี่ก็เคยชินอยู่แล้ว ตอนนี้มีแต่ตึกสูงทั้งนั้น ปล่อยเธอออกไป เธอก็หากินไม่ได้ ฉันนะเมตตาจิต ปล่อยเธอออกไป ไม่ใช่ปล่อยชีวิต กลายเป็นปล่อยไปตาย เธอควรจะรู้ตัวเองดีกว่า ใช้ชีวิตอยู่ที่นี้ไป เธอได้บอกชีวิตบาปแต่ปางก่อนเพื่อทำหนังสือ “วงเวียนกรรมของสัตว์โลก” ช่วยเตือนชาวโลก มีบุญคุณ ฉันจะจดบันทึกไว้ เมื่อถึงอายุขัยก็สามารถเกิดเป็นคนได้อีก ก้มหน้ารับกรรมไปเถอะ จงพอใจในความเป็นอยู่นั้นเถิด 

หยางเซิง : ที่เหลือยังมีนกนานาพันธุ์ ที่จริงพวกเขาได้รับกรรมอะไร? 

อรหันต์จี้กง : วิญญาณนกค่อนข้างเบา ไม่จำเป็นต้องเป็นคนมีบ้างที่เกิดจากตะวันจันทราบันดาลให้เกิด เพราะฉะนั้นเขาก็สามารถบินได้อย่างเสรีในนภากาศ เพราะว่าตะวันจันทราเป็นบ่อเกิดพลังงานใหญ่ ฟ้าดินสามารถให้กำเนิดวิญญาณได้มากพวกนกเหล่านี้ เมื่อไม่ได้สร้างบาป ก็จะไปเกิดเป็นคนต่อไปและถ้าได้บำเพ็ญเพียร พวกลูกศิษย์ของอรหันต์ทั้งหลายก็มาจากสัตว์ก็มีมาก พวกมันสามารถอยู่รวมกับอรหันต์ได้แสดงว่าสรรพสัตว์มีวิญญาณ เพียงต้องเพิ่มการฝึกฝน ก็สามารถพ้นจากวัฏสงสารได้ ปัจจุบันมนุษย์ชาติยิ่งเกิดยิ่งเยอะ ดังนั้นทุกประเทศจึงให้วางแผนครอบครัว มีคนถามว่า ที่แท้คนมาจากไหน? ทำไมยิ่งเกิดยิ่งมาก? วันนี้ฉันจะเฉลยปัญหานี้การเกิดของสรรพวิญญาณยิ่งเกิดยิ่งก้าวหน้า พวกสัตว์นับวันลดน้อยถอยลง เพราะคนยิ่งนับวันยิ่งฉลาดขึ้น ความเป็นอยู่ก้าวหน้ามาก ยิ่งเบียดเบียนพวกสัตว์อ่อนแอกว่า พวกนี้ก็ถูกรุกรานอยู่เรื่อยๆ พวกมันก็เลยกลับชาติมาเกิดเป็นคน จึงสามารถมีชีวิตอยู่ได้ประชากรเพิ่มเพราะอย่างนี้แหละ คนสมัยนี้เป็นสัตว์มาเกิด นิสัยของสัตว์ยังไม่หมดไป พฤติกรรมของคนปัจจุบันนี้จึงตกต่ำลง ส่วนใหญ่เป็น “หน้าคนใจสัตว์” สร้างแต่สิ่งชั่วร้าอย ประชากรเพิ่มมากขึ้น ความพยายามของมนุษย์ขาติก็ไม่หยุดนิ่ง จึงมีผู้บำเพ็ญเพียร เพื่อที่จะเลื่อนฐานะให้สูงขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง ซึ่งทางศาสนาจักรบอกไว้ว่า มีสวรรค์มีแดนสุขาวดีพุทธเกตร แต่ทว่าในแดนเหล่านี้ต้องมีวิญญาณที่สะอาดบริสุทธิ์เท่านั้นที่ไปถึง 

หยางเซิง : เพราะเหตุนี้เอง 

อรหันต์จี้กง : ตอนนี้มาพิจารณาดู (กงเหย่าเจี้ยน) เฝ้าดูนกห่านป่าถามตอบคำถาม 5 ข้อ เพื่อเอามาเป็นสาระในการทำหนังสือ “วงเวียนกรรมของสัตว์โลก” ลูกศิษย์ท่านขงจื้อ (กงเหย่าเจี้ยน)บุคคลนี้เข้าใจภาษาสัตว์จำนวนมาก โดยเฉพาะเข้าใจภาษานกได้ดี มีวันหนึ่ง นายกงตี้ มีเวลาว่างเดินเล่นอยู่ในบริเวณบ้าน ณ ที่ศาลาเล็กๆ เห็นนกห่านป่าตัวหนึ่ง พักอยู่ริมสระ ขณะนั้นก็มีนกนางแอ่นบินมาเกาะอยู่บนกิ่งไม้จึงถามนกห่านป่าว่า (ท่านพี่ ห่านป่า จากกันนาน ไม่ทราบว่าท่านสบายดีหรือ?) นกนางแอ่นถามอยู่หลายครั้ง แต่นกห่านป่าก็ไม่ตอบเลยสักคำ นกนางแอ่นก็มีอารมณ์โกรธขึ้นมาร้องไปว่า (ท่านพี่ห่านป่าช่างไร้มารยาทฉันถามตั้งหลายครั้ง ไม่ตอบแม้แต่ครั้งเดียว) นกห่านป่ารีรอ สักครู่หนึ่ง ก็ตอบล้อเล่นว่า (เสียงแมลงบนต้นไม้ค่อยในห้องโถงเสียงหมีก็ต่ำ น้ำใสไหลนองทั่ว คนมีศักดิ์นั้นพูดจาช้า) นกนางแอ่นเลยพูดว่า (เธอกำเนิดอยู่บนยอดหญ้าเขียวเลี้ยงปากด้วยปลายข้าวคนอื่น ปากก็ใหญ่แต่ลำคอเล็ก ฉันกับเธอนั้นเหมือนกัน จะหาศักดิ์ศรีที่ไหนเล่า? ) นกห่านป่าตอบว่า(ฉันแม้ไม่มีศักดิ์แต่ก็รู้หลักวินัยสามประการ คือกษัตริย์เป็นหลักขุนนาง พ่อเป็นหลักของลูก สามีเป็นหลักของภรรยา) ข้อเหล่านี้เป็นหลักวินัยสามประการ กษัตริย์ตรัสต่อขุนนางด้วยเกียรติมารยาท ขุนนางปฏิบัตหน้าที่ต่อกษัตริย์ด้วยความจงรักภักดี เป็นพ่อของคนต้องมีเมตตาจิต เป็นลูกของคนต้องกตัญญูสำคัญยิ่ง ภรรยาต้องนอบน้อม สามีต้องมีศักดิ์ศรี สามีเท้าหน้า ภรรยาเท้าหลัง สมัยก่อนมีกษัตริย์นามว่า จ้าวหวัง ไม่มีทศพิธราชธรรม ราษฎรได้รับภัยพิบัติ ต่อมากษัตริย์ผู้หวังได้ให้ขุนนางเยี้ยงจื่อหย๋า ไปสะสางความไร้ศีลธรรมนั้น ราษฎรได้รับความร่มเย็นเป็นสุขราษฎรก็ได้ช่วยราชวงศ์โจวให้ยาวนานกว่าแปดร้อยปี แบบนี้ก็คือ กษัตริย์เป็นหลักของขุนนางละ อีกสมัยหนึ่งมีขุนนางคนหนึ่งชื่อ กันสื่อเอี้ยน บ้านเมืองฝนไม่ตกสามปีซ้อน อยู่มาวันหนึ่ง บังเอิญมีพายุฝนตกใหญ่ กษัตริย์เลยถามกันสื่อเอี้ยนว่า (วันนี้ฝนตกขนาดหนัก สามารถตีค่าเป็นเงินเท่าไร) นายกันสื่อเอี้ยนนิ่งไม่ตอบ กษัตริย์ทรงพระพิโรธมาก มีรับสั่งให้กันสื่อเอี้ยนกลับบ้าน พรุ่งนี้เช้าต้องตอบคำถามใหม่) พอกลับบ้านไม่พูดไม่จา ลูกชายกันหลอสังเกตเห็น จึงถามพ่อว่า(บิดากลับจากวัง ทำไมหน้านิ่วคิ้วขมวด มีเหตุอันใดหรือควรบอกให้ลูกรู้ เพื่อช่วยกันคิดแก้ไข อาจเป็นไปได้) พ่อพูดว่า(ลูกรัก! พ่อเข้าวัง วันนี้ เหนือหัวรับสั่งถามเรื่องฝนตก มีค่าเป็นเงินเท่าไร? พ่อนิ่งตอบไม่ถูก เหนือหัวทรงกริ้วรับสั่งให้กลับบ้าน พรุ่งนี้เข้าวังให้ตอบเหนือหัว ด้วยเหตุนี้จึงกลุ้ม) ลูกชายจึงพูดว่า (เรื่องเล็กแค่นี้ไม่ควรทุกข์ใจ) พ่อพูดว่า (ลูกรัก! พรุ่งนี้ถ้าไม่มีคำตอบให้เหนือหัว ชีวิตทั้งครอบครัวก็คุ้มไม่อยู่ เรื่องแม้เล็กน้อย ลูกมีคำตอบหรือไง) ลูกตอบว่า (บิดาท่านทำไมไม่ตอบว่าอิฐบนกำแพงเปียก 1 ก้อน พื้นดินก็เปียกลึกห้านิ้ว ข้าวในนาเมื่อสุกปลั่ง ทั่วพื้นพสุธาดั่งทองคำ ฝนนี้นับค่ามิได้) พอนายกันสื่อซึ่งได้ฟังดังนั้นก ทำให้ดีใจยิ่งนัก กล่าวว่า (ลูกรักมีปัญญายิ่งนัก ถ้าเป็นอย่างนี้ พ่อก็ไม่เป็นห่วง)พอตะวันส่องฟ้ากันสื่อเอี้ยนก็เข้าเฝ้ากราบทูลเหนือหัวตามลูกชายบอก เหนือหัวฟังแล้วพอพระทัยมากตรัสว่า (เมื่อวานทำไมไม่รู้ แล้ววันนี้รู้ได้อย่างไร) กันสื่อเอี้ยนทูลตอบว่า ลูกชายเป็นคนบอก เหนือหัวเลยถามต่อว่า ลูกชายปัญญาดีปีนี้อายุเท่าไหร่ กันสื่อเอี้ยนทูลตอบว่า อายุ 12 ปีเลยมีรับสั่งให้เอาลูกชายเข้าเฝ้า และทรงถามลูกชายกันสื่อเอี้ยนว่าจะปกครองแผ่นดินอย่างไรดี กันหลอทูลว่า ข้ากระหม่อมปฏิบัติพ่อด้วยความซื่อสัตย์กตัญญู พ่อก็ปฏิบัติต่อลูกด้วยความรักเมตตา ประเทศชาติก็เช่นเดียวกัน กษัตริย์กับบิดาเหมือนกัน คุณธรรมขจรชื่อกระจาย ความซื่อสัตย์กับความกตัญญู ความเจริญรุ่งเรืองและเกียรติยศ ไม่ต้องตามหามันมาเอง ความชั่วร้ายไม่ต้องขับไล่ มันหนีไปเองเช่นกัน เหนือหัวได้ยินดังนั้น รู้สึกชื่นชมมาก แต่งตั้งให้นายกันหลอเป็นขุนนาง นี่แหละคือบิดาปฏิบัติ ต่อลูกละ กาลครั้งหนึ่งในสมัยชุนชิว กษัตริย์จี้หวังอยู่ในท้องพระโรงต้อนรับเจ้าจากประเทศราชสิบแปดประเทศเข้าถวายเครื่องราชบรรณาการ มีประเทศฉินถวายพิณทำด้วยหญ้า และประเทศอุ้ง ถวายไข่มุกไร้ราคี ส่วนประเทศฉอถวายไข่มุกเรืองแสงยามราตรี ขณะที่กำลังรับถวายอยู่นั้นกษัตริย์จี้หวังมีนางสนมนางหนึ่งชื่อ อู้ เอี้ยนสี มีสติปัญญาเหนือมนุษย์ มีหน้าตากแปลกประหลาดแตมีคุณธรรมสูงส่งสามารถใช้ธรรมกล่อมเกลาผู้อื่นได้ ประเทศทั้งสิบแปดยังยอมถ่อมตนถวายของมีค่า ต่อมาภายหลังคนพูดว่า นี่เป็นเพราะสามีเป็นหลักของภรรยาละ นกนางแอ่นพูดว่า (หลักวินัยสามประการพูดจบ แล้วหลักธรรม 5 ข้าเป็นอย่างไร?) นกห่านป่าตอบว่า (เหยิน:คือความมีพรหมวิหารสี่หนึ่ง อี้: คือ ความรับผิดชอบต่อตนเองและผู้อื่นสอง ตี้: ความมีปัญญา  สาม หลี่: ความมีคารวะต่อผู้อื่น อ่อนน้อมตามควรแก่ฐานะของแต่ละบุคคล
สี่ และ ห้า ซิ่น: คือความีสัจจะทั้งกายวาจาใจ รักษาเวลาคำพูด)นกนางแอ่นถามต่อไปว่า ขอถามหนายว่าแบ่งแยกกันอย่างไร? นกห่านป่าตอบว่า ถ้าท่านได้ยินเสียงร้องของมันย่อมไม่กินเนื้อของมัน เห็นมันมีชีวิตก็ต้องไม่อยากให้มันตายอันนี้เป็นหลักพรหมวิหารสี่ ถ้าสามีตายลงก่อน ภรรยาควรสงวนตัวไม่แต่งงานใหม่ เพื่อรักษความซื่อสัตย์ คนโตออกหน้าคนรองบินตาม ทั้งโตและเล็กต้องมีระเบียบ อักษรเลขหนึ่งก็ดูเรียบร้อยไม่สับสน อันนี้คือความมีคารวะ มีมารยาท จะบินขึ้นหรือร้องเรียก จะพักจะกิน และต้องเข้าใจการเกิดการตายบำเพ็ญเพียรทำแต่ความดี อันนี้หมายถึงผู้มีสติปัญญา จากไปในฤดูใบไม้ผลิ ก็กลับมาในฤดูใบไม้ร่วง จะมาจะไปก็ไม่ผิดพลาดเวลา อันนี้หมายถึง ความมีสัจจะ ฉันกับพวกเธอนั้นต่างกันพวกเธอนั้นกินหนอนเป็นอาหาร ไม่มีจิตเมตตา จะว่ามีพรหมวิหารสี่ได้อย่างไรกัน ถ้าสามีตายก่อน ภรรยาแต่งงานใหม่อันนี้จะมีความซื่อสัตย์ได้ไหม ไปแอบดูหญิงชาวบ้าน จะมีมารยาทได้ไฉน? มัวแต่สนใจเพื่อนเล่นของลูกชาย ไม่เข้าใจกฎแห่งกรรม ไม่ยอมตั้งใจประพฤติกรรมดี ไปๆมาๆ หลงๆลืมๆ ไม่รักษาเวลาอย่างนี้จะเชื่อได้ไหม? ทั้งหมดที่กล่าวมานี้เป็นหลักธรรมของ 5 ข้อ ถ้าหากเธอไม่รับรู้และไม่สนใจและไม่สำนึกผิด อย่างนี้จะว่าอย่างไร? นกนางแอ่นฟังแล้วก็ไม่มีคำตอบ ไม่รอช้ารีบบินจากไป ท่านทั้งหลายได้ฟังการสนทนาของนกทั้งสอง ต้องเข้าใจให้ลึกซึ้ง คำพูดได้สอนคนไว้มากวินัยสามธรรมห้าเป็นหลักการดำรงความเป็นคน เป็นมรรคให้คนเดิน เป็นหนทางขึ้นสู่สวรรค์ เธอจะเรียนแบบใครเชื่อแน่ว่า ทุกคนต้องคิดเป็นคนดี ให้คนสรรเสริญ 

หยางเซิง : ท่านอาจารย์เล่าเรื่องต่างๆ นี้ล้วนมีธรรมะลึกซึ้งพวกนกยังบรรยายธรรมได้ ชาวโลกชอบพูดถูกพูดผิด มีคนบางคน ตนเองไม่เป็นคนดียังชี้คนชั่วได้ ก็เหมือนการพูดคุยของนกทั้งสอง

อรหันต์จี้กง : สามัญชน ชอบพูดถูกพูดผิด ไม่รู้จักสงวนตนใจอคติ เป็นคนต้องสงบปาก กล่าวแต่ธรรมะจะได้ไม่ต้องไปเกิดเป็นพวกนก ชาวโลกควรจะสงบปากสงบคำ ปากถือศีลยังเอ่ยปากทำลายคน ก่อกรรมทำเข็ญ พูดไม่หยุดปาก คำพูดปลิวว่อนเหมือนนกแก้วในกรงขัง เพราะไม่ยอมให้ชาวบ้านอยู่สุขวันนี้พอแค่นี้ก่อน รีบกลับสำนัก

หยางเซิง : ขอรับกระผม..... 

อรหันต์จี้กง : ถึงเซินเต๋อถังแล้ว หยางเซิงลงจากปทุมทิพย์ได้แล้ววิญญาณกลับเข้าร่างเดิม

วันศุกร์ที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2555

ครั้งที่ ๒ สุนัขดำครวญครางถึงเวรกรรมที่ตนก่อไว้

ครั้งที่ ๒ สุนัขดำครวญครางถึงเวรกรรมที่ตนก่อไว้ สัตว์เลี้ยงทุกข์ทรมานเพราะชาติก่อนได้ทำชั่ว 


อรหันต์จี้กง เสด็จประทับทรง วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ.2524 กลอนว่า:

                           รู้จักปลดจักปล่อยให้ชีวิต   เมตตาจิตฝึกธรรมะเป็นพระได้
               ทั้งสามมื้อถือมังสาสุขสบายใจ      ผุดผ่องใสผักสดสดไม่สิ้นเปลือง
               สรรพสัตว์บำเพ็ญเพียรก่อปัญญา    เฝ้าศรัทธาใช้หนี้กรรมไร้แค้นเคือง
              ชดใช้กรรมครบสามชาติจิตมารุ่งเรือง   ปัญญาเปรื่องไร้เหตุผลแยกชั่วดี

อรหันต์จี้กง : สัตว์แม้ไม่ใช่ร่างคน แต่วิญญาณของมันก็เหมือนของคน ต่างก็มีชีวิตร่วมโลกเดียวกัน เป็นเพราะก่อนเกิดมีกรรมชั่วมาก ขาดความเป็นคน ชาตินี้จึงสูญสิ้นความเป็นคนกลายเป็นสัตว์ ถ้าหากใครมีตาทิพย์แล้ว หรือใจเมตตาแล้วก็จะไม่ใจร้ายไปทำร้ายสัตว์ พระสูตรในพุทธศาสนากล่าวว่า “สิ่งที่เคลื่อนไหวได้ย่อมมีวิญญาณ”พูดไว้อย่างแจ่มชัดว่าสิ่งเคลื่อนไหวได้ย่อมมีวิญญาณ เธอจงดูที่คนตายแล้ว เมื่อวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว เขาก็จะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้วันนี้จะพาวิญญาณนายหยางเซิงไปท่องมนุษย์โลกเยี่ยมเยียนวิญญาณสัตว์ ฟังความในใจของมัน เพื่อเตือนสติผู้คน ท่านหยางเซิงตระเตรียมเรียบร้อยแล้วหรือ?

หยางเซิง :  ขึ้นสวรรค์ ลงนรก ก็ขึ้นนั่งแต่ปทุมทิพย์ ไม่ทราบว่าคราวนี้จะนั่งอะไร

อรหันต์จี้กง : ปทุมทิพย์เสียอย่าง ในน้ำบนอากาศก็ไปได้ คราวนี้ก็ให้ไปบนบกก็แล้วกัน แม้ว่าฝุ่นกิเลสจะหนาหน่อยก็ไม่สามารถจะระคายเราได้ ก็ปทุมเกิดจากโคลนตม แต่ก็ไม่เลอะโคลนตมมิใช่หรือ?

หยางเซิง : ดอกบัวที่ปราศจากน้ำมัน ยิ่งวิเศษแท้

อรหันต์จี้กง : ถูกแล้ว ดอกบัวที่เกิดได้โดยปราศจากน้ำ ก็อาศัยฝนทิพย์เป็นน้ำมนต์เลี้ยงรด อาตมาจะเนรมิตฝนทิพย์บัดนี้

หยางเซิง : บัดเดี๋ยวนั้น ฝนทิพย์ก็โปรยปราย ปทุมทิพย์ช่างขาวบริสุทธิ์ กลีบบานสะพรั่ง ยิ้มรับ

อรหันต์จี้กง : ฮาฮ้า! ดอกบัวกำเนิดจากโคนตม บ่อน้ำไม่ใช่สระบัวน้อยๆหรอกหรือ เธอดูสิ ถนนแต่ละสายกลับกลายเป็นสระบัวไปหมด พวกชั้นสูงที่รักความสะอาด พอเจอะหน้าฝนก็ไม่อยากออกจากบ้าน ได้แต่ขึ้นรถให้สบายไป แต่ว่าพวกชาวนาที่ไถนา พวกเขาไม่ต้องเสียสตางค์ ใส่รองเท้าฝนก็ยังเดินอยู่ในโคนตม ทำนาไปตามภาษาของพวกเขา พระเจ้าก็เหมือนกัน ยิ่งอยากเดินในถนนที่เต็มไปด้วยโคลนตม เพื่อช่วยบรรเทาทุกข์ของท่านทั้งหลาย ทั้งอันตรายเจ็บปวด วุ่นวายยิ่งตอนพบอุปสรรค พระเจ้าก็รีบไปที่เกิดเหตุ ด้วยจิตโพธิสัตว์พยายามช่วยเหลือบรรเทาทุกข์ ยอมสละแรงกายไม่บ่น อันนี้ก็เป็นการตอบสนองกรรมดีของพระเจ้าละ ปทุมทิพย์ก็คือการแปลงร่างของพระเจ้าละ ทุกวันร่างกายเกลือกกลั้วอยู่กับโลกีย์ที่แสนทุกข์ เพื่อโปรดช่วยท่านทั้งหลาย ถนนแห่งสัจธรรมนั้นขรุขระเดินลำบาก ก็เป็นการทดสอบจิตใจความอดทนของคนที่จะละกิเลสในขณะที่ตกทุกข์ได้ยาก ไม่ท้อถอย ดำเนินไปข้างหน้า ฟันฝ่าอุปสรรค ผลสุดท้ายก็จะได้สำเร็จบรรลุธรรมนายหยางเซิงเชิญนั่งบนปทุมทิพย์ไปยังที่มั่นหมายกันเถิด

หยางเซิง : ขอรับ เชิญ ท่านอาจารย์เริ่มเดินทางเถิด อาจารย์ครับพอนั่งบนปทุมทิพย์ จิตใจก็เบาสบายจนเปรียบไม่ถูก วิวยามราตรีนั้นต้องใจคน ทุกบ้านทุกช่องเปิดไฟสว่าง ห้องหอพอเห็นเงาสลัว คำบัญชาอันใหม่ การเดินทางแบบใหม่ เพื่อโปรดสรรพสัตว์ เพื่อไม่ให้หลงผิด ทั้งเทวดาและคนร่วมใจกันไม่กล้าอิดออด ท่านอาจารย์คงลำบากมาก

อรหันต์จี้กง : สรรพสัตว์น่าจะได้คิดดูบ้าง ลำบากเพราะใคร?ลำบากไปทำไม? อาตมาใจนั้นรู้สึกอยากจะร้องเป็นเพลงสอนคน “
               มีคนอุทิศสติปัญญา อุตส่าห์ทนลำบาก ทั้งทิวาราตรี พร่ำร้องสอนธรรม ใจพวกเธอฟังอย่างงัวเงีย ปล่อยให้เข้าเศร้าเสียใจ สรรพสัตว์เสวยสุขหนึ่งไม่มีสอง พวกเราควรจะช่วยกันผดุงธรรมนาวา ปัจจุบันฉายส่องธรรมจิตหรือจิตสวรรค์ตั้งใจบำเพ็ญเพียรให้สูงขึ้นเรื่อยๆ อย่างงงวย อย่าฟุ้งซ่านประกอบแต่ความดีเยี่ยงวิรชน จะได้ไม่อายต่อพระเจ้า ละทิ้งโลภโมโทสัน ก้าวพ้นม่านหมอกควัน พร้อมใจช่วยเหลือสำนักเซิ่นเต๋อถัง จัดทำหนังสือสอนคน ช่วยกอบกู้ชาวโลกขึ้นธรรมนาวา พวกเธอมีสุข อาตมาก็ดีใจประสบสุข อายุมั่นขวัญยืน”

หยางเซิง : ท่านอาจารย์ขับร้องได้ดีมาก ศิษย์ฟังจนปลื้มปิติ

อรหันต์จี้กง : พวกเรามาถึงที่หมายแล้ว ลงจากปทุมทิพย์เร็ว

หยางเซิง : ที่นี่ที่ไหนครับ?

อรหันต์จี้กง : ชานเมือง เกาโซง(เมืองใหญ่ทางภาคใต้ของไต้หวัน)

หยางเซิง : ค่ำนี้มาถึงหน้าประตูนี้ เจ้าของบ้านยังไม่ได้เข้านอนกำลังดูโทรทัศน์ในห้องโถงใหญ่ พวกเรามาที่นี่ไม่รู้ว่า รบกวนชาวบ้านหรือเปล่า

อรหันต์จี้กง : พวกเราตอนนี้มาเป็นกายทิพย์ พวกเขามองไม่เห็นเราไม่ต้องลำบากใจ เธอรู้สึกอะไรไหม?

หยางเซิง : มีครับ ข้างประตูบ้านทำไมมีหมาดำตัวหนึ่งนอนอยู่ข้างกายก็มีรูปร่างคล้ายคนผู้ชายอยู่ด้วยกัน ดูแล้วรู้สึกน่ากลัว

อรหันต์จี้กง : ไม่ต้องกลัว คนนั้นก็คือวิญญาณของหมาดำตัวนี้ละเพราะเธอใช้ตาทิพย์ดูจึงเห็นเงาคนแต่ยังไม่จะแจ้งเพราะเธอยังมีกายเนื้ออยู่ เพราะร่างยังมีกายเนื้ออยู่ ให้อาจารย์ปลุกเสกตากของเจ้าอีกที ตาเจ้าจะได้เห็นกระจ่างแจ้ง และสามารถพูดคุยกับเขาได้สะดวก

หยางเซิง : ขอบคุณท่านอาจารย์

อรหันต์จี้กง : ตาซ้ายคือดวงตะวันขวาคือจันทรา ตะวันจันทราส่องกัน สรรพสิ่งมองทะลุ ปลุกเสกดวงตาไม่ให้มีสิ่งบดบังมองผ่านทะลุทุกสิ่ง อมุราปาลีปุ!

หยางเซิง : อาจารย์ทรงอิทธิฤทธิ์ พอจบคาถา ภาพข้างหน้าเปลี่ยไป หมาดำตัวนั้นนอนไม่กระดุกกระดิก ตอนนี้มีร่างคนออกมา แต่ทำไมยังหมอบอยู่ที่พื้นละ

พระอรหันต์จี้กง : เพราะว่ามันได้รับโทษ ไม่สามารถแหงนหน้าขึ้นมาได้จึงหมอบอยู่กับพื้น มือทั้งสองข้างก็ย่ำดินเปราะไปหมดแสดงว่าไม่สะอาดแห้ง คนแม้ยืนบนพื้นดิน แม้นว่าใส่ถุงเท้ารองเท้า ไม่ล้างสักวันหนึ่งก็จะมีกลิ่นขึ้น คนๆนี้ชาติก่อนเท้ามีกลิ่นเหม็น แม้แต่มือก็ยังเป็น “ฮ่องกงฟุต” เพราะฉะนั้นชาตินี้เกิดเป็นสุนัข สี่ตีนเดินดิน ให้มือเท้าเหยียบพื้นให้มั่นคงหลังหันสู่ฟ้า ก้มหัวลงดินสำนึกรับกรรมไปเพราะชาติก่อนทำผิดต่อฟ้าดิน ผิดศีลธรรม ต้องคลานอยู่ที่พื้น ไม่สามารถเงยหน้าโผล่หัวขึ้นมาน่าสงสารยิ่งนัก ลองดูนักโทษในปัจจุบันนักข่าวจะถ่ายรูปให้ มันไว้เป็นที่ระลึก มันก็ต้องปิดหน้าปิดตาหรือก้มหน้าลงไม่กล้ามองคน โซ่ตรวนล่ามติดตัว ถูกคนลากเดินไปเหมือนสภาพอะไร? ฮาฮ้า! อาตมามีเมตตาไม่อยากสาธยายมากนัก เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจ อาจเกิดเพราะความพลั้งเผลอชั่ววูบอภัยให้เขาเถอะ อย่างนี้แหละเป็นแบบอย่างของคนตัดโลกละ

หยางเซิง : เห็นลักษณะมันน่าสงสารมาก ขออาจารย์โปรดให้เขายืนขึ้นมาเถิด จะได้ไม่ต้องทรมานมากนัก

อรหันต์จี้กง : เอาเถอะ ฉันจะอนุเคราะห์ให้ ชาติก่อนของมัน ชื่อ “หวินเซิง” เพราะไม่อยากเป็นคนดี วันนี้เลยตกต่ำถึงชั้นนี้อาตมาคืออรหันต์จี้กง ตอนนี้จะเป่าเสกเจ้า ขอให้ตื่นเถิดนายหวินเซิง เธอลุกขึ้นยืนได้แล้ว



หวินเซิง : โอ้ย!โอ้ย! หลังของฉันแข็งไปหมด ถูกขดจนแข็งยกไม่ขึ้นแล้ว ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ขอโปรดท่านอรหันต์ อภัยให้ด้วย 

อรหันต์จี้กง : นับว่าวันนี้เธอมีบุญ ข้ากับหยางเซิงได้รับบัญชาให้มาสัมภาษณ์ เธอต้องตอบมาดีดีว่าชาติก่อนเธอไปก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้ จึงได้มีสภาพอย่างในวันนี้ เพื่อให้เตือนสติชาวโลกจะได้ไม่เจริญรอยตามเธอ แบบนี้เธอก็จะได้กุศลบ้างเพื่อชดเชยความชั่วจะได้ไปเกิดเป็นคนใหม่อีก

หวินเซิง : ครับครับ ขอท่านอรหันต์ช่วยดัดหลังให้ตรง ถ้าอยู่แบบนี้ก็จะทรมานมาก รับทุกข์คลานสี่เท้าแสนจะทุกขเวทนา

อรหันต์จี้กง : เอาละ ฉันจะเปลี่ยนกระดูกให้ กระดูกเธอเขาเรียกว่า “กระดูกเลว” เป็นกระดูกชั้นต่ำของกระดูกเลว ฉันจะเปลี่ยนเป็นกระดูกคน เป็นกระดูกชั้นสูง เธอจะได้ยืนได้

หวินเซิง :  ขอกราบขอบคุณสักหมื่นครั้ง

อรหันต์จี้กง :  เธอต้องอดทน เปลี่ยนกระดูกไม่ได้ฉีดยาชา บาดแผลจะได้หายเร็ว ฉันจะเริ่มละ.....

หวินเซิง :   โอ๋ยโอย! เจ็บจะตายแล้ว ทำให้เร็วๆหน่อยทั้งร่างจะแตกสลายหมดแล้ว

อรหันต์จี้กง :  แหม! ไม่อดทนเลย! จะเปลี่ยนกระดูกคนให้แล้วตอนนี้เธอลุกขึ้นยืนได้แล้ว แต่ทว่ายังห่างไกลจากกระดูกคนจริงๆ อีกมาก เพราะนิสัยเธอไม่ดี กระดูกมีแต่เลือดลมเสียเมื่อลมฟ้าอากาศเปลี่ยนจะทำให้เธอปวดเมื่อยไปหมด นี่ก็เป็นการลงโทษอย่างหนึ่ง

หวินเซิง :  ขอบพระคุณที่อรหันต์ท่านเปลี่ยนกระดูกให้ ตอนนี้สามารถยืนมาได้ แต่สันหลังยังเจ็บอยู่ ไม่ทราบว่ามียาระงับปวดหรือลดอาการอักเสบให้รับประทานบ้างไหม?

อรหันต์จี้กง :  ไม่ต้องใช้ยา ข้าใช้พัดนี้ พัดไม่กี่ที ก็จะสบายลดอาการอักเสบ แก้ปวด ไม่เจ็บไม่ปวด

หวินเซิง :  ขอบพระคุณมาก ท่านอรหันต์ ตอนนี้ช่างเหมือนตอนยังเป็นคนอยู่

หยางเซิง :  ทำไมเธอมาอยู่ถึงที่นี่?

หวินเซิง :  พูดแล้วละอายใจ ไม่พูดจะดีกว่า

หยางเซิง :  เธอไม่ต้องละอาย อาจารย์อรหันต์จี้กงจะได้ช่วยเหลือรีบบอกเรื่องราวแต่ก่อนว่าไปทำอะไรมาพูดให้ชาวโลกเขารู้เพื่อพิจารณา จะเป็นบุญมหากุศล

หวินเซิง :  จริงๆ หรือ? ผมก็จะบอกถึงเรื่องราวที่ทำให้ผมต้องมาเกิดเป็นหมา ให้ชาวโลกได้รู้ ขออย่าได้เอาอย่างผมเลย
           
        ชาติก่อนผมเป็นคนไม่ชอบทำกิจการงานที่สุจริต ชอบเที่ยวเตร่ในสถานที่รื่นรมย์โลกีย์รีดไถค่าคุ้มครองชาวบ้าน อยู่ในสถานที่เหล่านี้ ทำตามอำเภอใจ เหล้ายาปลาปิ้ง กามารมณ์ไม่มีใครห้ามได้ บางครั้งก็หลอกลูกสาวชาวบ้านเอาไปขายช่องโสเภณีหาเงินในทางทุจริต ในบรรดาสาวทั้งหลาย มีอยู่นางหนึ่งชื่อ “ซิ้วเหลียน” ถูกผมข่มขืนแล้วก็บังคับค้าประเวณี แต่เธอก็มีความรักผมอย่างจริงใจ แต่ผมก็ดูเธอเป็นเครื่องเล่น ทำเป็นรักเธอจริง 5-6 ปี พาเธอขายตัวมาเลี้ยงผม ผมหลอกเอาเงินมาเล่นการพนัน เอาไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย เงินที่ได้จากการขายกามถูกผมหลอกใช้จนหมดตัว ในที่สุดเมื่อเธอไม่มีค่างวดแล้วก็ทิ้งเธอไป จากนั้นก็หลอกหญิงโลกีย์คนใหม่ต่อไป ใช้แผนเก่าหลอกต้มได้เงินทองมาไม่น้อย ทำให้นาง “ซิ่วเหลียน” ต้องฆ่าตัวตาย ต่อมาภายหลังผมก็ติดกามโรค รักษาไม่หายตายลงในที่สุด หลังตายลงถูกยมทูตหน้าขาวดำลากตัวไปลงนรกถูกยมบาลเปิดบัญชีดูความผิดต้องรับโทษในรกจนครบถ้วนภายหลังจึงถูกส่งมายังนรกขุมที่ 10 ถูกให้มาเกิดเป็นหมาในโลกมนุษย์ เพราะเป็นโลกที่ผมได้ทำชั่วไว้ ต้องมารับโทษในโลกมนุษย์อีกครั้งหนึ่ง เกิดแล้วเกิดอีกเพื่อรับทุกข์

               ผมเกิดเป็นหมา 2 ครั้งแล้ว ชาตินี้เป็นหมาที่เมืองเกาโซง บ้านตระกูลเฉิน เพราะเป็นบ้านที่นางซิ่วเหลียนฆ่าตัวตายเพราะผม เพราะว่าบ้านนี้ไม่ร่ำรวยร่างฉันก็เหม็นสาบมาก ถูกเด็กๆ ขว้างปา ไล่ตีหนีเข้าบ้านใครๆก็ไล่ตี แต่ผมก็จำยอมเฝ้าบ้านให้เขา และช่วยเขาเก็บกวาด(กินไป)อุจจาระที่เด็กๆถ่ายทิ้งไว้ รสชาติขยะแขยงนัก แต่ไม่กินก็ไม่ได้เพราะมีอำนาจลึกลับคอยบังคับอยู่ถ้าไม่กินก็รู้สึกเจ็บปวด นึกถึงการเกิดเป็นหมาครั้งแรกได้ถูกคนแก่คนหนึ่งฆ่าตาย รู้สึกตื่นกลัวมาก ถูกกระบองตีหัวเอาน้ำร้อยราดตัว เอามีดมาถลกหนังหั่นเนื้อเชือดกระดูก เอาไปต้มแกง ตั้งชื่อไว้ไพเราะว่า “เนื้อหอม” ผมนะเจ็บใจเพลียใจแต่เพราะตนเองมีบาปหนักทำอย่างไรได้

              ขอให้ท่านชาวโลกอย่าเอาอย่างผมเลย อย่าทำสิ่งผิดทำนองคลองธรรม จะเสวยกรรมไม่รู้จบสิ้น ทุกข์ทรมานเหลือจะกล่าว ไม่รู้ว่าวันใดจะได้เกิดเป็นคนอีก ถ้าได้เกิดเป็นคนอีก ผมจะประพฤติตนให้เป็นคนดี เป็นคนซื่อตรงไม่กล้าทำผิดศีลธรรมอีก ชาติก่อนคิดผิดเฉือนเลือดเฉือนเนื้อของเพศหญิง ทุกวันนี้ผมก็ต้องก้มหน้าให้คนอื่นเขาเชือดเฉือนบ้าง ชาวโลกชอบรับประทาน “เนื้อหอม” พูดว่าเป็นยาบำรุงอย่างดี ผมเองชาติก่อนจะคิดว่าเป็นยาบำรุงอย่างดี ชาตินี้ก็ต้องให้คนอื่นเขาบำรุงบ้างชดเชยกันไป ผมพูดหมดแล้วครับ

หยางเซิง :  ผมเห็นเขารู้สึกสำนึกผิด ขออาจารย์โปรดเมตตาช่วยเขาเถิด

อรหันต์จี้กง :  ฉันช่วยเขาเปลี่ยนกระดูก รอให้เขาสิ้นอายุขัยก่อนไปยังเมืองนรก ก็สามารถจะเปลี่ยนแปลงได้ เธอจงวางใจจงไปชดใช้กรรมเถอะ สะสมบุญบารมีไว้ รอไปชาติหน้าก่อนชาวโลกได้พบภาพแบบนี้ ควรจะระลึกได้ หลอกต้มคนข่มเหงคน เป็นการสร้างอกุศลกรรมของที่ได้มาโดยไม่สุจริตแม้แต่เล็กน้อยก็ตาม สักวันหนึ่งก็ต้องชดใช้คืน ถ้าไม่อย่างนั้นคนซื่อสัตย์มิต้องรับลมหนาวตายหรือ สุภาษิตกล่าวว่า “คนโง่คนฉลาดเสมอกัน” ข่มเหงคนอื่นก่ออกุศลกรรม ช่วยเหลือสะสมบุญบารมี อันนี้ถูกต้องสัจธรรม ขอให้ชาวโลกจงคิดได้! หยางเซิง กลับเซินเต๋อถังเถิด

หยางเซิง :  ผมนั่งเรียบร้อยแล้ว เชิญท่านอาจารย์

อรหันต์จี้กง :  เซินเต๋อถังถึงแล้ว ลงจากปทุมทิพย์ได้ วิญญาณจงกลับเข้าร่าง





ครั้งที่ ๑ สรรพสัตว์ถือกำเนิดจากจิตเดิมแหล่งเดียวกัน

ครั้งที่ ๑ สรรพสัตว์ถือกำเนิดจากจิตเดิมแหล่งเดียวกัน ชาติก่อนๆก่อกรรมทำเข็ญต่างๆกัน จึงเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานต่างๆกัน


อรหันต์จี้กง เสด็จประทับทรง ความว่า

                     สรรพสัตว์อาศัยกรรมถือกำเนิด    ถิ่นเดิมเกิดแดนสวรรค์งามยืนยง
               ฟ้าสงสารสรรพสัตว์ช่วยโปรดปลง  แม้นซื่อตรงเสื้อทรงให้พร้อมพระธรรม
               แผ่นดินนี้เกิดเป็นคนยากจงแน่วแน่   พระธรรมแท้พบยากต้องบุญนำ
               ควรคล้อยตามสวรรค์บำเพ็ญธรรม    มิรับกรรมเกิดเป็นสัตว์ให้ทรมาน

อรหันต์จี้กง :    ฮาฮ้า ! หนังสือเที่ยวเมืองนรกเมืองสวรรค์ !  ก็ได้ทำเสร็จแล้ว ข้าและหยางเซิงได้ทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่ฟ้าดินได้มอบหมายให้เสร็จลง เราศิษย์อาจารย์ก็ได้สนองคุณสวรรค์ช่วยเพิมพูนอาหารทิพย์แก่มวลมนุษย์ เปิดม่านทองของสวรรค์และเปิดประตูลึกลับของนรก บัดนี้ก็เฝ้าดูการบำเพ็ญเพียรของมนุษย์เถอะ ทั้งนรกและสวรรค์อยู่ต่อหน้าท่านแล้ว  พวกท่านเชิญเลือกเดินตามใจ ข้านั้นเป็นเช่นดั่งจิตแม่ แผ่เมตตาการุณย์จนหมดใจ หวังให้สรรพสัตว์จงบรรลุถึงปัญญาซึ่งจะพบได้ในหนังสือ ๒ เล่ม ดำรงตนเป็นคนที่มีศีลธรรมจรรยา คิดๆ แล้วฉันพูดมากเหลือเกิน ไม่ได้รับผลตอบแทนเลยนอกจากลมเย็นๆ
         
          วันนี้ข้าได้มาถึง "เซินเต๋อถัง" สวรรค์มีบัญชาใหม่ ข้าก็จะนำนายหยางเซิงออกเที่ยวสำรวจ วิญญาณของสัตว์โลก เพื่อแต่งหนังสือ "วงเวียนกรรมของสัตว์โลก" ฟังดูก็เหมือนสดใหม่ เพราะของสดๆ จากทะเล จากป่าเขาของพิเศษนี้ พวกเราก็อยากคิดจะกิน "ของสด ๆ" เพราะถูกกับปากของท่านมาก ก็ไม่พ้นที่จะต้องทะเลาะต่อกรกับสัตว์เดรัจฉาน พวกท่านรู้แต่รสหอมหวานของมัน รู้ความสดใหม่ของเนื้อ แต่ไหนแต่ไรมา ไม่เคยเงียบฟังการเรียกร้องจากใจมันจากวิญญาณมัน ดังนั้นพวกท่านรู้แต่กินเนื้อที่มีเลือดสดๆ รู้ไหมยังกินวิญญาณสดๆ ของมันด้วย วันนี้ข้าพานายหยางเซิงไปดูวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของสัตว์ต่างๆ เพื่อใ้ห้ท่านได้ล่วงรู้ วิญญาณสัตว์มีสภาพอย่างไร จะได้ทำใจลึกซึ้งยิ่งขึ้น อันนี้ไม่เพียงรู้ถึงความเร้นลับของโลกวิญญาณ หากยังเป็นความรู้ทางวิทยาศาสตร์ยุคใหม่ สรรพสัตว์ย่อมมีทั้งวิญญาณและชีวิต อันนี้ไม่อาจปฏิเสธได้เลย หยางเซิง ท่านมีความคิดรู้สึกเป็นอย่างไร

หยางเซิง :  ห้าปีผ่านไปนี้ ด้วยบุญบารมีท่านอาจารย์ ทำให้ผมมีความรู้ซึ้งถึงโลกวิญญาณ สามารถทำหนังสือเที่ยวนรกสวรรค์ ๒ เล่มเสร็จสิ้นตามบัญชาของสวรรค์ ถึงแม้จะผจญภัยถึงความยากลำบากนานาชนิด เมื่อหนังสือได้ออกสู่ชาวโลกผมก็ได้ลืมความลำบากไปหมดสิ้น จากนี้ไป ก็โปรดท่านอาจารย์แผ่เมตตาช่วยเหลือ วันนี้ในใจรู้สึกยินดีที่ได้รับบัญชาจากสวรรค์อีก เพื่ออุทิศชีวิตจัดทำหนังสือเพื่อโปรดสรรพสัตว์ในสถานการณ์อันแปลกใหม่นี้ ยิ่งมีเวลาเต็มที่ พอที่จะให้สำนึกและช่วยเหลือตนเอง ขอบคุณสวรรค์ที่กรุณา ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ช่วยเหลือศิษย์ ขอเพียงในชีวิตนี้ได้สร้างมหากุศล เพื่อสักวันหนึ่งจะได้บรรลุธรรมอันยิ่งใหญ่ จะได้ไ่ม่ผิดหวังแก่อาจารย์และเพื่อนร่วมบำเพ็ญเพียร

อรหันต์จี้กง :  ขุนเขาขวางหน้า ลำธารเหือดแห้ง ทางตันแล้วเบื้องหน้าหมู่บ้านดอกหลิวนานสะพรั่ง หนทางมนุษย์ช่วงขรุขระช่างเป็นหนทางของการฝึกปรือ พบอุปสรรคก็ให้ยิ้มสู้ พบทางราบรื่นก็อย่าหลงดีใจ พายเรือทวนกระแสน้ำ สามารถฝึกคนให้ก้าวหน้า ล่องเรือตามน้ำ พรวดเดียวก็ไกลพันลี้ ลอยคออยู่ในทะเลทุกข์หารู้ไม่ อริยมรรคเป็นแบบอย่างของทางธรรมะอันยิ่งใหญ่ ทั้งหนักแน่นและยาวไกล น้ำย่อมไหลลงสู่ที่ต่ำมนุษย์ควรไต่เต้าให้สูงขึ้น อันนี้เป็นกฏที่ถูกต้องของธรรมชาติไม่ใช่จะมีพื้นฐานพิเศษ จะได้ปลูกบัวในกองเพลิง พายเรือทวนน้ำหรือ ! แสงจรัสแห่งอริยะผลกำลังเจิดจ้าอยู่ในนภากาศอาจารย์อยู่ข้างกายเจ้า ด้วยสมาธิอันแรงกล้า เพื่อสังคม เพื่อมนุษยชาติ ขออุทิศผลงานอันสำคัญ เชิดชูคุณธรรม แผ่เมตตาการุณย์ สิ่งเหล่านี้เป็นความต้องการเร่งด่วนของสังคม เรามาร่วมแรงร่วมใจ ทางธรรมอันจรัสแสงกำลังรออยู่เบื้องหน้าอย่าให้ประชาผิดหวัง จงเดินอยู่บนอริยมรรครักษาความศรัทธาเอาไว้เถอะ

หยางเซิง :  ขอบคุณ ๆ อาจารย์ที่แนะนำ ศิษย์ปฏิบัติตามด้วยชีิวิต ไม่ทราบว่าจะเอาวิธีแบบไหนไปพบปะวิญญาณสัตว์เดรัจฉาน

อรหันต์จี้กง :  เราไม่เพียงแต่พบปะสัตว์เดรัจฉานธรรมดาเท่านั้น สัตว์ที่กำเนิดจากรก ไข่ ที่ชื้นแฉะ และที่แปลงได้ก็รวมอยู่ในหนังสือ วงเวียนกรรมของสัตว์โลก แม้มันจะมีร่างกายต่างๆกันแต่ก็มีกระแสไฟ (วิญญาณ) เดียวกัน สามารถให้กำเนิดเครื่องใช้ต่างๆ ทำงานในพื้นพิภพนี้ แม้มีสัตว์มากมาย แต่วิญญาณเดิมมาจากสวรรค์ชั้นอรูปพรหม จากแหล่งเดียวให้กำเนิดหมื่นแสนถ้าหากตอนนี้จะสืบหาต้นตอก็ต้องให้สรรพสิ่งรวมตัวเป็นสิ่งเดียวกันเสียก่อน จึงจะติดตามไปถึงรากเดิมได้ นั่นก็คือ จากรากเดิมอันเดียวนี้ เสมือน (จิตเดิม ต้นกำเนิดพลังเดิม) และจากการผ่านขั้นตอนต่างๆกัน เพื่อความอยู่รอดของชีวิตเลยหนีห่างจากคุณธรรม ทุกวันก็มีแต่ความอยากได้ ความร่ำรวย สมาธิก็ลดถอยลง ชีวิตผ่านอุปสรรคจนกระทั่งถึงทางที่เกิดอันตรายขึ้น ทำให้มนุษย์เริ่มเสาะแสวงหา ค้นคว้า หาพลังงานสิ่งทดแทน ข้ากำลังจะเตือนพวกเขา ถ้าไม่รู้สึกระงับเสียบ้างไม่ทำบำเพ็ญเพียร ถูกความโลภเข้าครอบงำไม่ชำระจิตใจถูกทำลายจนใช้ไม่ได้ ทำให้จิตใจแปรเปลี่ยนจนไม่สมประกอบยึดติดกับความเจริญทางวิทยาศาสตร์ ประสาทอ่อนแอลงจนทำให้เกิดโรคประสาท ทำให้เพิ่มตัวละครมากขึ้น ด้วยเหตุฉะนี้ เพื่อช่วยเหลือความอ่อนแอของประสาทและฟื้นฟูสุขภาพจิตให้สมบูรณ์ ศาสนจักรเป็นหนทางหนึ่งที่จะฟื้นฟูจิตวิญญาณได้ สัตว์ต่างๆที่สูญสิ้น รูปลักษณ์ของมนุษย์ ก็ยังมีวิญญาณที่เหมือนมนุษย์อยู่ ก็ยังมีชีวิตอยู่เป็นเพื่อนมนุษย์ เช่น สุนัขมีความซื่อสัตย์ แพะีมีความกตัญญู วัวที่มีบุญคุณ และไก่รักษาความเที่ยงตรงเป็นต้น ซึ่งล้วนมีคุณต่อมนุษยชาติเป็นอย่างยิ่ง

                อันนี้เป็นการยืนยันว่าแม้มีร่างที่ต่างกัน อาจจะมีร่างเล็กมาก แต่พวกมันก็มีวิญญาณเหมือนกัน มีเลือดเนื้อ พวกเขาถ้ามีมนุษยธรรมและชีวิตเพิ่มขึ้น ทำการวิจัยค้นคว้าอย่างจริงจังอันนี้ไม่ถือว่า "งมงาย" เพียงแต่ถ้าท่านยอมรับว่าสัตว์ก็มีวิญญาณดังนี้หนังสือ "วงเวียนกรรมของสัตว์โลก" ก็มีค่าควรแก่การศึกษา พระพุทธเจ้าทั้งหลาย สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ก็รู้ก่อนใคร ถึงโลกของวิญญาณนี้ พระพุทธเจ้าทั้งหลายเป็นตัวแทนอันสูงสุดของวิญญาณ จะค้นคว้าโลกวิญญาณของสัตว์มันง่ายเหมือนผลิกฝ่ามือ หนังสือชุมนุมสัตว์เป็นข้อมูลอย่างดี ในการศึกษาความเป็นอยู่ของวิญญาณ เปรียบเหมือนนักวิทยาศาสตร์ ใช้แว่นขยายส่องดูจุลชีพปานนั้น รูปลักษณ์ของวิญญาณสัตว์ต้องอาศัยสมาธิจิตหรืออภิญญาของอรหันต์เท่านั้นจึงจะเห็นได้ หนังสือนี้อาจเรียกว่ "สังเกตุการณ์ทางวิญญาณของสัตว์" อันนี้เป็นบทพิสูจน์ที่ล้ำหน้าทางศาสนา ในโลกวิทยาศาสตร์ที่เจริญรุ่งเรือง ได้มีการสืบเสาะหาชีวิตอีกโลกหนึ่งมีการพัฒนามาจนถึงมีดาวเทียม จรวด แต่ในทางศาสนาเรามีตาทิพย์ที่จะสืบเสาะความเป็นอยู่ของวิญญาณ เพื่อพยุงจิตวิญญาณของมนุษยชาติ เพื่อมิให้ต้องตกลงสู่การเป็นสัตว์โลกในทางกลับกันยังเป็นการส่งเสริมให้จิตวิญญาณของมนุษย์เลื่อนฐานะสูงขึ้นสู่เทวภูมิและพุทธภูมิเป็นที่สุด ปฏิรูปสังคมส่วนใหญ่ให้ทุกๆคนได้ห่อหุ้มจิตของโพธิสัตว์ ใจเมตตาการุณย์ ทุกๆคนต่างปฏิบัติต่อกันด้วยความสุข ไม่ล่าเนื้อที่อ่อนแอเป็นเหยื่ออันโอชะ เืมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ก็จะบรรลุถึงคำกล่าวของท่านขงจื้อที่ว่า "โลกเนรมิตที่เหมือนกันหมด" ผู้มีเมตตาก็จะรักสัตว์ผู้มีใจกุศลก็จะบริจาคสู่ผู้ยากไร้ มหาเมตตากอปร์ด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ กรุณาเือื้อเฟื้อต่อมนุษย์ทั้งหมดนี้ เหมือนดั่ง "ทั้งสัตว์และฉันเสมอเหมือนกัน" ภาพหนึ่งหรอกหรือ ?

หยางเซิง :  ท่านอาจารย์กล่าวได้ดีมาก สูตรที่บริสุทธิ์บรรจุแต่ถ้อยคำอัศจรรย์ สรรพสัตว์ได้ฟังแล้วจะได้ประโยชน์เหลือหลายบรรจุธรรมอันยิ่งใหญ่

อรหันต์จี้กง :  ปัจจุบันการปฏิบัตตนของมนุษย์บางคนต่ำทรามยิ่งกว่าสัตว์ จึงมีคำด่าคนว่า “คนร่างสัตว์” ด้อยกว่าสุนัขอาชาในย์ที่ซื่อสัตย์อารีย์ บัดนี้ สวรรค์เมตตาทรงโปรด สัจธรรมลงมาสู่โลกอีกครั้งเพียรพยายามจะขนสัตว์ให้ข้ามพ้นโองฆะสงสารเปลี่ยนร่างสัตว์กลับสู่ร่างคนดังเดิม
            ดังนั้นจึงได้มีคำสั่งให้จัดทำหนังสือ “วงเวียนกรรมของสัตว์โลก” เพื่อ หนึ่ง ให้คนมีความกลัวจะได้สำนึกกลับใจได้ สอง ให้วิญญาณบรรลุสัจธรรมเพื่อให้สำเร็จตามคำบัญชาในการโปรดสัตว์ทั้งสามโลก หวังว่าท่านทั้งหลายจะเข้าใจคำพูดของอาตมา ผู้ที่กำลังทำบาปอยู่ก็ให้ละเสีย จะได้ไม่เพาะนิสัยให้ติดเป็นสันดานจะได้ไม่ต้องไปเกิดเป็นสัตว์ซึ่งน่ากลัวยิ่งนัก

หยางเซิง :   ใจอริยชน กับ สรรพสัตว์ เมื่อรวมกัน เป็นหนึ่ง พุทธพจน์ กล่าวถึง เมตตากรุณา ขงจื้อ กล่าวถึง ความชื่อสัตย์ ขยันหมั่นเพียร เต๋า กล่าวถึง ความบริสุทธิ์ พระเยซู กล่าวถึงความรัก พระอัลเลาะ กล่าวถึง ความใสสะอาด ศาสนาทั้งหลายทรงกล่าวถึง เมตตากรุณา รักและสงสาร ความสะอาดบริสุทธิ์และการบำเพ็ญของจิตไม่ให้แปดเปื้อน ทำให้ผู้คนนับถือ สวรรค์ประทาน ธรรมะ เผยแผ่ ความเมตตา พวกเราได้รับผลอย่างแน่นอน

อรหันต์จี้กง :  ศิษย์ข้าพูดถูก สมัยก่อนมี พระราชาองค์หนึ่งชื่อเซียงอ๋อง มีใจโอบอ้อมอารี แต่ละปีมีทุกขภัยหลายครั้ง เขาก็ได้ออกบรรเทาทุกข์ เยี่ยมเยียนช่วยเหลือ คิดปรับปรุงพัฒนามีวันหนึ่งแดดร่มลมตก อากาศกำลังดี ฝูงนกทั้งหลายต่างร้อมตกใจ บรรดาสัตว์ก็โลดเต้น เมื่อเซียงอ๋องมาถึงท้องที่ๆหนึ่งแลเห็นกลุ่มนายพรานกำลังจัดแจงเครื่องดักสัตว์ มีตะข่าย เป็นต้นพวกที่กำลังจะกางตาข่าย ก็ร้องด้วยใจลำพองว่า “พวกที่มาจากฟ้าพวกที่มาทางบก พวกที่มาจากทิศทั้งสี่ขอให้เข้ามาอยู่ในตะข่ายของข้า อย่าได้เล็ดรอดได้แม้นแต่ตัวเดียว” เซียงอ๋อง เหลือไว้เพียงด้านเดียว แล้วกล่าวอธิษฐานว่า “พวกที่คิดจากไปทางซ้ายก็ไปทางขวา พวกที่คิดจะไปทางขวาก็ไปทางขวา พวกที่ขึ้นข้างบน ก็ให้ขึ้นข้างบน พวกที่คิดจะลงมา ก็ให้ลงมา เมื่อไม่อยากมีชีวิตอยู่ ก็ให้เข้าไปในตะข่ายของคน” พวกนายพรานพอได้ยินแล้ว รู้สึกประทับใจ บทกล่าวที่รื้อตะข่ายสามด้านนี้ถูกเล่าต่อๆ กันมาถึงจนถึงทุกวันนี้ ผู้คนทุกวันนี้ มีบางคนจิตอกุศลฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ถือเป็นของผิดปกติ ควรที่จะได้ พิจารณาคำพูดของเซียงอ๋องซึ่งเป็นที่ประทับใจ คนก็เป็นหนึ่งในบรรดาสัตว์เป็นสัตว์ประเสริฐอยู่ชั้นแนวหน้าของสัตว์ ควรจะมีหน้าในหารอนุรักษ์และเห็นใจสัตว์ ในโลกนี้มีคนใจบุญ ในประเทศต่างๆ ได้ตั้งสมาคมอนุรักษ์ชีวิตสัตว์ ซึ่งมีประโยชน์มาก จิตใจอรหันต์ของอาตมาก็พลอยสบายใจได้หน่ายหนึ่ง คราวนี้จะพานายหยางเซิง ไปเยี่ยมเยียนสัตว์เดรัจฉาน เปิดเผยความเป็นอยู่ของมันเพื่อให้ชาวโลกคอยบำรุงใจที่เมตตาเอาไว้ เหลือแต่ความดีประพฤติแต่กุศลกรรม ซึ่งทางศาสนาพุทธ กล่าวถึง “กฎแห่งกรรม” เป็นการยืนยัน ว่าคำกล่าวเช่นนี้เป็นความจริงขอให้ชาวโลกอย่าหลงงมงาย!




เทวดาเซียนท้งประทับทรงมีกลอนว่า

เทวดาเซียนท้งประทับทรงมีกลอนว่า


                                                ส่งคำสาร   เพื่อโปรด ชีวิตสัตว์
                                             คนและสัตว์   ชีวิต  สัมพันธ์กัน
                                            โปรดปล่อยสัตว์  ทรงไว้ ซึ่งผลบุญ
                                             อยู่เย็นสุข  สืบลูกหลาน ทุกทั่วหน้า

คำอนุโมทนา

           สังคมทันสมัย พูดถึงความเป็นอยู่ที่ดีๆ โดยมารยาทสัตว์ก็ได้รับการยกย่องให้สูงขึ้นด้วย แต่ว่ามีไม่น้อยทีเดียวที่แต่งตัวโดยสูทสากลใส่รองเท้าหนังอย่างดี ได้ร่วมกันกินสัตว์เป็นๆ เพื่อความอร่อยของความสดใหม่ๆ บำรุงพงให้ใหญ่ขึ้น โดยน่าจะตั้งชื่อการเลี้ยงอย่างโก้หรูนั้นว่า "อาหารป่าเถื่อน" จะเหมาะสมกว่า โปรดวางช้อนลงและถามวิญญาณในจานนั้นว่า " ตอนนี้พวกเธอรู้สึกอย่างไร" พวกมันจะตอบว่า คุณพี่ครับ เชิญทานเถอะ ถึงอย่างไรก็เอามาตั้งโต๊ะแล้ว ยังจะมีอะไรพูดอีก พวกฉันยอมสละชีวิตอันน้อยนิดของฉันเพื่อชีวิตอันใหญ่โตของท่าน เพียงแต่ท่านท่านอิ่มแล้วสามารถทำธุรกิจเที่ยงตรง สละเพื่อส่วนรม ประเทศชาติ แม้แต่เล็กๆน้อยๆ ก็ยังดี แต่ถ้ากินเพื่อความอร่อยปาก เพื่อบำเรอกามราคะ เสร็จแล้วก็ไปเบียดเบียนชาวบ้านเขาอีก ถ้างั้นอาหารมื้อนี้ก็จะสูญเปล่าเสียแล้ว

พวกสัตว์ต้องพลีชีพเพื่อบำรุงธรรม เลี้ยงชีวิตมนุษย์กุศลมากนัก หนังสือเล่มนี้เป็นโอกาสให้พวกสัตว์ได้ระบายความในใจของมัน ขอให้ท่านจงสงบใจฟังความทรมานของพวกเขา เกิดจิตเมตตาจากวันนี้ไปจงวางมีดลง แม้นสัตว์จะยอมให้ท่านได้เชือดเฉือนแต่จิตใจก็เต็มไปด้วยความแค้น ได้แต่ยอมจำนนต่อชีวิต เพียงหวังมนุษย์เกื้อกูลมนุษย์ด้วยกันให้ดีๆ อย่าเคลือบแฝงไว้ในใจ เพื่อหลอกลวงตีชิง วิ่งราว ข่มขืน ต่ำกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก เืมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ก็มิใช่เป็นการลดความหมายของการเป็นคนหรอกหรือ

สำนักเซิ่นเต๋อถังใช้เวลา ๑ ปี ได้รับโองการสวรรค์ โดยการนำของท่านอรหันต์จี้กงกับร่างทรงนายหยางเซิง นั่งปทุมทิพย์อาสน์เพียงเยี่ยมวิญญาณสัตว์ เรียบเรียงหนังสือ วงเวียนกรรมของสัตว์โลกออกสู่สายตาชาวโลกเพื่อเปลี่ยนแปลงการเป็นอยู่ของชาวโลก เพื่อให้ เสือ สิงห์ กระทิง แรด และงูสารพิษ ต่างสำนึกบาป เปลี่ยนหน้าเปลี่ยนตามาเป็นมนุษย์ที่ดีๆ

เพื่อโลกจะได้สงบลง บนถนนหนทางที่เดินอยู่ ล้วนแล้วแต่เป็นคนดีแท้เสมอกัน ต่างมีความสุขสราญหรรษา ฟ้าดินนิมิตทุกสิ่งร่มเย็น ภาพความสุขนี้ได้แขวนอยู่ทุกบ้านช่อง ความสุขชั่วนิรันดร์ข้อขออนุโมทนากับความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของหนังสือเล่มนี้

เสด็จลงประทานโอวาท วันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๕๒๕

ประกาศจากสำนักเลขาสวรรค์

ประกาศจากสำนักเลขาสวรรค์


๑. หนังสือเล่มนี้ ได้รับเทวโอการจากสมเด็จพระแม่เจ้าแห่งสวรรค์และองค์เง็กเซียนฮ่องเต้ให้จัดแต่งหนังสือขึ้นมา สมเป็นหนังสือดีเลิศช่วยกระตุ้นเตือนผู้คนให้มาฝีกฝนธรรมะ

๒. อักษรในหนังสือหากมีผิดตกหล่น ก็มาจากความจริงมีผิดพลาดบ้าง ขอท่านผู้อ่านอย่าดูแคลน

๓. หนังสือนี้มาจากแรงใจของพระอรหันต์และมนุษย์ ใช้เวลาแรมปีจึงสำเร็จลุล่วง สาระทั้งเล่มได้บันทึกความเป็นอยู่ของจิตวิญญาณของสัตว์เดรัจฉาน โดยมีจุดมุ่งหมายอยู่ที่ "สรรพสัตว์กับมนุษย์มีจิตอย่างเดียวกัน" กับ "ความเมตตากรุณา" เพื่อลดความโหดร้ายทารุณของมนุษย์ เพื่อรักษาธรรมชาติดังเดิม เพื่อประโยชน์ของสรรพสัตว์ เกิดใจกรุณาขึ้นมา จึงไม่ควรดูหมิ่นละเลยไป

๔. หากต้องการต่ออายุ เลื่อนตำแหน่งหน้าที่การงานในทางที่ถูกที่ควรลดความเจ็บปวดของโรคร้าย ลบล้างบาปเวร สลายความแค้นเคืองปางก่อน สร้างบุญกุศลช่วยปัดเป่าเคราะห์ร้ายของบรรพบุรุษผู้ขอตั้งจิตอธิษฐานจุดธูป ต่อหน้าพระพุทธรูป หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือฟ้าดิน ขอจัดพิมพ์หนังสือเล่มนี้เพื่อแจกจ่าย เพื่อสร้างกุศลบารมี

๕. หนังสือเล่มนี้อยู่ที่ไหน จะมีเทวดาดูแล อ่านเสร็จควรเก็บบนหิ้งพระหรือหิ้งหนังสือ หรือให้เพื่อนอ่านต่อ  กุศลจะเพิ่มพูน ถ้าหากทำในทางตรงข้ามสวรรค์ก็ช่วยไม่ได้


คำอนุโมทนาของ ท่านเทพลือซุนเอี้ยงโจวซือ

คำอนุโมทนาของ ท่านเทพลือซุนเอี้ยงโจวซือ


            มนุษย์ถูกขานนามว่า เป็นชนชั้นสัตว์ประเสริฐ เป็นชนชั้นสูงสุดอยู่เหนือชนชั้น ถ้ามองมนุษย์ปัจจุบันได้สูญเสียกิตติมศักดิ์ส่วนนี้ไปแล้ว ทุกผู้ทุกนามต่างแข่งขันกันประกอบธุรกิจที่ต่ำทรามอย่างนี้ (แหล่งอบายมุข) กลายเป็นแหล่งที่มีความเจริญทางวัตถุมาก แต่ทว่ามีสภาพที่เหมือนกันอย่างหนึ่ง การตบแต่งไม่เหมือนเล้าเป็ดเล้าไก่หรอก หากแต่ว่าทำธุรกิจโสมมละอายใจ แม้แต่บนท้องถนนที่กว้างใหญ่ก็เต็มไปด้วยการจี้ปล้น มั่วสุมกามราคะ หรือไม่ก็มีกิจการค้าที่คอยหลอกต้มตุ๋นอยู่ทั่วไป ทำให้สะเทือนจิตสวรรค์ สูญสิ้นจิตมนุษย์ด้วยเหตุฉะนี้ คนนั่นเองจึงเป็นผู้สร้างวงเวียนกรรมของสัตว์เดรัจฉาน

            ด้วยเหตุฉะนี้ สัตว์เดรัจฉานจึงมีลักษณะสี่เท้าเดินดินสันหลังหันสู่ฟ้า  ถ้าเกิดอยู่ในป่าเปลี่ยว ต้องรับทุกข์จากลมโกรกฝนสาด ถ้าเกิดในบ้านคนก็มีกรงขังอยู่ใกล้กับหม้อต้มน้ำสักวันหนึ่งก็จะถูกเชือดเฉือน ถูกคนต้มแกงกินเนื้อ แทะกระดูกอย่างอร่อยเหมือนกับมีความแค้นที่ลึกซึ้ง ต้องชำระ ทรมานแสนสาหัสจนเหลือที่จะกล่าว ร้องขอชีวิตก็ไม่ได้ ต้องตายภายใต้คมดาบน่าสงสารยิ่งนัก ถ้าได้ศึกษาลึกลงไปจะพบว่าวิญญาณของสัตว์ก็ไม่ต่างไปกับวิญญาณของคน ล้วนเกิดจากบาปที่เวียนมาเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานใช้หนี้กรรมเป็นเช่นนี้แล้ว ก็มิใช่เป็นการลดความหมายของการเป็นคนหรอกหรือประพฤติธรรมมนุษย์สามารถที่จะเกิดจะดับได้เอง สัตว์เดรัจฉานไม่สามารถทำได้น่าเจ็บใจยิ่งนัก

           ในประเทศจีนสมัยราชวงศ์หมิง มีนักกวีผู้หนึ่งชื่อว่า "เถาหวั้งลิน" เขียนไว้ว่า "สัตว์กับฉันเดิมเป็นจิตเดียวกัน ผิดแยกก็เพียงร่างหาใช่จิต เหตุใดเล่าจึงต่างกัน เนื้อจากแม่เดียวกันธรณีกรรแสงเวทนาคนยิ่งนัก"  จากบทกวีจะเห็นว่า คน สัตว์ ต่างถือกำเนิดจากจิตวิญญาณแหล่งเดียวกัน เหตุจากบุญบารมีจึงเกิดเป็นคน ทำบาปจึงเกิดเป็นสัตว์ จากการแตกต่างของร่างกายก็ทำให้การเป็นอยู่ก็แตกต่างกัน แต่ทว่าใจมีเมตตากรุณา แม้ต่อสัตว์ก็ตามเราไม่ควรฆ่าแกง เพื่อบำเรอปากท้อง จะได้งดบาปจากการกินยิ่งท่านปฏิบัติธรรมด้วยแล้ว ควรจะรับประทานมังสวิรัติกินเจ เพื่อความสดชื่นของกายและใจ เพื่อการหลุดพ้นจากวิญญาณอกุศล

          สำนักเซิ่นเต๋อถัง ได้รับราชโองการจากสวรรค์ให้เรียบเรียง "หนังสือวงเวียนกรรมของสัตว์โลก" เพื่อเตือนสติชาวโลก ข่าวแพร่สะเทือนไปถึงสามโลก เพื่อระงับบาป ชี้แจงบาปบุญคุณโทษในโลกของวิญญาณนี้ หนังสือเล่มนี้ อาจเรียกว่า คำเรียกร้องของวิญญาณสัตว์เพื่อให้มนุษย์เข้าใจว่า "วิญญาณไม่ดับสลาย" และช่วยไม่ให้ต้องตกไปสู่อบายภูมิอีก หนังสือนี้ทำไม่ง่ายนัก ต้องอาศัยวิญญาณของคุณหยางเซิงโดยการนำของท่านอรหันต์จี้กง เที่ยวลุยไปทั้ง ๓ โลก เยี่ยมเยือนถึงสัตว์ต่างๆ เพื่อลดความโหดร้ายของคนลง หนังสือนี้จึงเปรียบประดุจยาระบายความร้อนของจิต พวกเราชาวเทพต่างได้ข่าวการทำหนังสือจึงได้ลงประทับทรงเพื่ออวยพร

เมตตาลงประทับประทานโอวาท วันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๕๒๕





วันพฤหัสบดีที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2555

คำอนุโมทนาของพระโพธิสัตว์อวโรกิเตศวร (พระโพธิสัตว์กวนอิม)

คำอนุโมทนาของพระโพธิสัตว์อวโรกิเตศวร ( พระโพธิสัตว์กวนอิม )


                วัวควายไถนา สุนัขเฝ้าบ้าน ไก่ขันรับอรุณ แพะคุกเข่ากินนม อีกาสนองคุณ เหล่านี้คือธรรมะของสัตว์เดรัจฉาน ถ้าหากไม่ไถนา ไม่เฝ้าเรือน ไม่เที่ยงตรง อกตัญญู ไม่มีเมตตา อกุศลธรรมเหล่านี้หากแพร่หลายไปยังโลก มนุษย์ขาดคุณธรรมมานานแล้ว สรรพสัตว์ก็โปรดยาก ต้องนับคนเป็นลำดับหนึ่ง แต่การตกต่ำของสัตว์เดรัจฉานทำให้เราพระโพธิสัตว์เศร้าใจนัก นอกจากสวมเขาใส่ขนแล้ว ยังถูกผู้คนฆ่าแกงจำนวนไม่น้อย ท่านที่มีกุศลจิต ก็จะเกิดเวทนาบังเกิดความเมตตาสนับสนุนให้รับประทานมังสาวิรัตกินเจ  งดเว้นการฆ่าสัตว์สนับสนุนการปล่อยสัตว์ สังสรรค์ให้มีการปลดทุกข์ปลดยาก จะช่วยดลบันดาลใ้ห้ฟ้าดินปลื้มปีติต่อวิญญาณสัตว์ทั้งปวง

               ณ บัดนี้ สำนักเซิ่นเต๋อถัง แห่งเมืองไถจง ได้รับเทวโองการพุทธพจน์ของเราได้อาศัยโอกาศทองในการโปรดสัตว์ครั้งนี้ ด้วยพุทธบารมีและอิทธิฤทธิ์ สรรพวิญญาณได้รับแสงธรรมโดยทั่วถึงขณะนี้ได้รับเกียรติจากสวรรค์ โดยท่านพระอรหันต์จี้กงและคนทรงนายหยางเซิงออกเียี่ยมสัตว์เดรัจฉาน เพื่อแต่งหนังสือ "วงเวียนกรรมของสัตว์โลก" โดยใช้เวลานานหนึ่งปี ด้วยความสามารถ แผ่มหาเมตตาอาศัยร่างคนกับอิทธิฤทธิ์ของอรหันต์เสียสละเป็นที่ยิ่ง จึงสำเร็จสมประสงค์ เนื้อหาสาระของหนังสือ คือ คำสารภาพบาปของสัตว์เดรัจฉาน หวังว่าชาวโลกอ่านแล้วจะมีความสำนึกว่า จะทำบุญหรือทำบาปแล้วแต่จะเลือกเดินจะเป็นคนหรือเป็นสัตว์ ขึ้นอยู่ที่ใจอันเดียว สัตว์เดรัจฉานโชคดีที่ได้พบการโปรดครั้งนี้ ได้รับประโยชน์เหลือคณานับได้โอกาสปลดทุกข์เข็ญ เพื่อความเสมอภาคของจิตเพียงแต่ยังหลงติดอยู่เท่านั้น  วันนี้เราได้ร้องขอแทนสัตว์ทั้งหลายหวังว่าชาวโลกจะวางมีด ละทิ้งความโหดร้าย โลภโมโทสันออกไปเปลี่ยนจิตเป็นจิตสงบดังจิตพุทธ ต่อไปเลิกการกระทำเยี่ยงสัตว์จงปฏิบัติต่อคนด้วยใจเอื้ออารี ประกอบการงานด้วยความซื่อสัตย์สุจริตไม่คิดฆ่าปล้นจี้เพื่อปากท้อง อยู่ร่วมกันอย่างผาสุก จิตก็จะสบายไม่มีการแก่งแย่ง โลกก็จะมีแต่สันติสุข กลายเป็นโลกแห่งดอกบัวบานปทุมทิพย์ เื่มื่อเป็นเช่นนี้ มนุษย์ก็จะอยู่อย่างสะอาดสะอ้านและสงบทุกอย่างก็ได้ตามธรรมชาติของฟ้าดิน กลายเป็นสวรรค์ในโลกมนุษย์จะไม่น่าชื่นชมหรอกหรือ

              หนังสือ "วงเวียนกรรมของสัตว์โลก" แต่งเสร็จก็ได้รับการแซ่ซ้องจากทั้ง ๓ โลก ต่างส่งข่าวกันทั่ววงจรของสัตว์ถูกตัดขาดกล่าวขานกันต่อไป จำนวนสัตว์มหาศาล มีวันที่จะถูกปลดปล่อยเนื่องจากมหากุศลครั้งนี้เหนือคณานับ การอธิษฐานของเราค่อยได้เห็นผลขึ้นมาบ้าง หวังว่าผู้คนจะได้พิมพ์เผยแพร่ออกไป เพื่อได้โปรดสัตว์เป็นประโยชน์ต่อชีวิตทั้งหลาย กุศลกว้างใหญ่ไพศาลอันจะได้จากการตีพิมพ์ออกไป จึงขอแสดงความยินดีไว้ ณ ที่นี้


เสด็จลงประทับทิพยญาณเมตตาประทานโอวาท  เมื่อ ๑๓ มีนาคม ๒๕๒๕


วันอังคารที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2555

สมเด็จพระแม่เจ้าแห่งสุขาวดี เสด็จลงทรงกลอนว่า

สมเด็จพระแม่เจ้าแห่งสุขาวดี

เมตตาเสด็จลงประทับทิพยญาณประท่านโอวาท ความว่า

                                            สัตว์ำกำเนิด    ที่ชื้นแฉะ  หรือในนรก
                                        น้ำหรือบก   มวลวิญญาณ   มาจากจิต
                                        พร้อมจุติ     สู่แดนสวรรค์  บำเพ็ญเพียร
                                        หลีกห่างเวียน   วัฏสงสาร   ลุนิพพาน

คำอนุโมทนา

       เมื่อมนุษย์จุติลงสู่โลก ถึงแม้จะมีร่างกายกำยำสูง 7 ฟุต ถ้าเปรียบประดุจดังเมล็ดข้าวหนึ่งเมล็ดที่อยู่ในมหาสมุทร ก็เล็กเหมือนมดตัวหนึ่ง ยังยกย่องตนเองว่าเป็นสัตว์ประเสริฐเหนือสรรพสัตว์เพราะมีค่าสูงส่งของ "จิตมนุษย์" ที่สวรรค์ประทานให้ยึดมั่นคุณธรรมปฏิบัติตนอยู่ในทำนองคลองธรรม หากแต่มาถึงปัจจุบันได้รับอิทธิพลจากแฟชั่นตะวันตก ละทิ้งประเพณีอันดีงามเก่าๆทำให้หลงมัวเมา มีการฆ่ากัน ข่มขืนกัน ปล้นขโมยกันมากมาย จิตใจแปรเปลี่ยน ปฏิบัติตนเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน แม้กฏหมายจะรุนแรงแต่ก็หาสะพึงกลัวไม่ ตัณหากิเลสบดบังจิตเดิมของมนุษย์ จนคิดว่าในโลกนี้หรือจะมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์และปฏิเิสธต่อกฏแห่งกรรมกล้าประกอบกรรมทำชั่ว ไม่เกรงกลัวต่อเทพเทวา

              แม่นี้เป็นต้นกำเนิดของสรรพสัตว์ ผ่านเคราะห์กรรมมานับหมื่นแสน จึงได้ก่อกำเนิดวิญญาณดังเดิมมีคำกล่าวว่า "ใจพ่อแม่นี้น่าสงสารยิ่งนัก" ใครเลยไม่รักลูกอยากให้ลูกประพฤติตนให้ถูกทางใครเลยจะยอมให้ตกต่ำเพราะประพฤติชั่ว  เขาถือพ่อแม่เปรียบประดุจฟ้าดินที่รักและเมตตาลูกเสมอ จิตใจถ้าซื่อตรงนั้นก็เป็นคน ผิดเพี้ยนชั่วร้ายก็เป็นสัตว์อันนี้เป็นกฏยุติธรรมของฟ้าดิน เป็นกฏแห่งกรรมเมื่อแลดูมนุษย์ปัจจุบันคนส่วนมากจิตใจต่ำทราม สร้างบาปก่อเวรบนถนนแม้มีคนเดินอยู่มาก  ไม่ต่างจากคนร่างสัตว์ปราศจากความเป็นคน ผ่านชีวิตไปจนกระทั่งตายลงไปเกิดเป็นร่างสัตว์ สวมเขาห่มขนน่าอนาถเวทนายิ่งนัก

              เนื่องจากเหตุฉะนี้ แม่ทนดูต่อการตกนรกไม่ไหว จึงได้มีคำสั่งไปยังสำนักเซิ่นเต๋อถังเมืองไถจง โดยการนำของท่านพระอรหันต์จี้กง ไปดูสภาพความเป็นอยู่ของสัตว์ เขียนบันทึกเป็นหนังสือ ให้ชื่อว่า "วงเวียนกรรมของสัตว์โลก" จะเห็นว่าในบันทึกนั้น แม้คนจะมีความทุกข์ต่างๆ มากมาย ก็ยังเปรียบไ่ม่ได้กับความทุกข์ยากของสัตว์เดรัจฉาน ผู้ใดที่มีธาตุจิตของมนุษย์ เมื่ออ่านหนังสือแล้วจะต้องใจหาย ขวัญผวาเมื่อสำนึกบาปครั้งก่อนๆ ไม่กระทำบาปต่อไป จะได้ไม่ต้องไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน ต้องคิดเสมอว่าหนทางนี้เดินไม่ได้ มิฉะนั้นจะสายเกินแก้

             เวลาผ่านไปขวบปี จากการสอบถามเยี่ยมเยือน ไม่ผิดหวังที่พระอรหันต์จี้กงและนายหยางเซิงได้ทำงานสำเร็จ แต่งหนังสือสำเร็จลง จนสามารถพิมพ์แพร่สู่ชาวโลก เป็นประโยชน์ไพศาลและยังพิมพ์ภาพเขียนเกี่ยวกับเมตตาสัตว์ลงด้วย ทำให้ใจแม่แสนจะปรีดายิ่งนัก จึงได้เสด็จทรงที่สำนักเซิ่นเต๋อถัง อยากให้มนุษย์ทั้งหลายจงหลีกเลี่ยง ถนนบาป มาเดินอยู่บนถนนที่สร้างบุญกุศลเหมือนเกิดอยู่ในแดนที่ปราศจากทุกข์โศก เป็นหนทางกลับสู่สวรรค์ไม่เสียแรงที่แม่ได้ตั้งใจรอคอย


สมเด็จพระแ่ม่เจ้าแดนสุขาวดี
  
   เมตตาเสด็จประทับทิพยญาณให้โอวาท วันที่ ๑๓ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๒๕          


เทวโองการท่านเง็กเซียนฮ่องเต้

เทวโองการท่านเง็กเซียนฮ่องเต้

ความว่า

                         เทวโองการส่งมายังเซิ่นเต๋อถัง       มีคำสั่งให้ถือสาส์นส่งยังโลก
            ขึ้นสวรรค์ลงนรกเที่ยวโชกโชน                   จิตโพธิสัตว์อดห่วงปวงมวลชน
            สรรพสัตว์เดรัจฉานร่างคน                           แพะยังคุกเข่าตอนกินนม
            สุนัขถือความซื่อสัตย์ต่อนายตน                  ไก่ยึดบนความเที่ยงบอกเวลา

          ข้าสถิตอยู่บนสวรรค์ จิตก็ยังเป็นห่วงมวลมนุษย์ปัจจุบันวิทยาการก้าวหน้า ความโลภมีมากทำให้ประพฤติชั่ว อาชญากรก็เพิ่มพูน จิตต่ำทรามดังสัตว์เดรัจฉานแฝงอยู่ในร่างมนุษย์ ประกอบอกุศลกรรมมากมาย เป็นที่สะเทือนใจต่อฟ้าดิน ผู้พบเห็นก็อนาถใจเหมือนหาทางเข้าเหวนรก ตกอยู่ในห่วงบาปซึ่งจะได้รับโทษตามกฏแห่งกรรม

          ข้าไม่อาจทนดูมนุษย์ที่ฉลาดรอบรู้ ต้องสูญเสียคุณธรรมและศักดิ์ศรี หลงเข้าไปทางอกุศลจึงรับเทวโองการ มีบัญชามายังสำนักเซิ่นเต๋อแห่งเมืองไถจง ได้แต่งหนังสือชื่อว่า "วงเวียนกรรมของสัตว์โลก" โดยท่านพระอรหันต์จี้กง จะนำวิญญาณคนทรงนายหยางเซิง ไปตรวจเยี่ยมสอบถามสัตว์เดรัจฉานต่างๆ เพื่อรู้ว่าเหตุใดจึงเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน เพื่อเตือนสติชาวโลกให้ละเว้นการทำบาป นายหยางเซิงก็ได้ขึ้นสวรรค์ ลงนรก เที่ยวทั่วทั้ง ๒ แดนมาแล้ว ยังคุณค่ามหาศาลมาสู่มวลมนุษย์ ท่านพระแม่มีรับสั่งบัญชาให้นายหยางเซิงติดตามอรหันต์อีกครั้ง อาศัยความชำนาญที่มีมาแล้วเขียนหนังสือที่ดีมีคุณค่า เพื่อเตือนสติชาวโลก ระมัดระวังใ้ห้อยู่ในศีลธรรม จะได้ไม่ต้องไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานและเป็นการโปรดวิญญาณสัตว์เดรัจฉานเพื่อจะได้กลับสู่ร่างเดิมในภพหน้า และกลับคืนสู่สวรรค์อยู่รวมกันอีก เพื่อบรรลุจุดประสงค์ของท่านพระแม่เืมื่อรับเทวโองการแล้ว ให้เริ่มปฏิบัติงานได้ ทุกๆวันนัดที่มีการเข้าทรงจนกล่าจะแล้วเสร็จ หวังว่าศานุศิษย์จะมีความพากเพียร เพื่อให้หนังสืออันทรงคุณค่านี้เสร็จลงในเร็ววัน แล้วท่านจะได้รับบุญบารมีเป็นสิ่งตอบแทน

เสด็จลงทรงวันที่ ๓ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๒๔





สมเด็จพระแม่เจ้าแดนสุขาวดีมีประกาศ ความว่า

สมเด็จพระแม่เจ้าแดนสุขาวดีมีประกาศ 


ความว่า

               ทั้งสามโลกล้วนมีการเทศน์เพื่อโปรดสัตว์วิญญาณอีกทั้งสัตว์เดรัจฉานต่างก็หัดฟังธรรม สักวันหนึ่งเมื่อเขาทั้งหลายมีความรู้แจ้งในกฏแห่งกรรมแล้ว ก็สามารถที่จะกลับสู่ชาติกำเนิดเดิม แม้สถิตอยู่สวรรค์แดนสุขาวดี  จิตเป็นห่วงสัตว์เดรัจฉานที่เวียนเกิดเวียนตายอยู่ในร่างของสัตว์ต่างๆกัน แต่เดิมทีนั้นวิญญาณมาจากแดนเดียวกัน ซึ่งมาจากสวรรค์ชั้นอรูปพรหมทั้งสิ้น หมุนเวียนอยู่ในวัฏสงสารผ่านภพผ่านชาตินานนับไม่ถ้วน จนกระทั่งไม่สามารถกลับสู่รูปลักษณ์เดิมได้ จิตวิญญาณตกต่ำจนยากที่จะพัฒนา เหมือนไม่มีกำหนดกลับสู่สภาพเดิมได้ เป็นที่น่าสงสารยิ่งนัก เมื่อหนังสือ "เที่ยวเมืองนรก" สำเร็จลง ประตูสวรรค์ก็เปิดกว้างแผ่ไพศาลมนุษย์ที่รู้บาปก็จะหลีกเลี่ยงขุมนรกได้ สามารถกลับสู่สวรรค์ ทำให้บรรลุผลสำเร็จในการโปรดสรรพสัตว์ แต่สัตว์ทั้งหลายมีหลายชนิดต่างๆกัน นอกจากโปรดมนุษย์แล้ว ยังมีสัตว์เดรัจฉานที่ยังไม่มีการโปรดมาก่อนเลย เลือดเนื้อเชื้อไขหนึ่งอีกทั้งเยื่อใย จิตของแม่ไม่อาจจะตัดทิ้งโดยไม่ช่วยเหลือด้วยเหตุฉะนี้ จึงมีเ่ทวโองการบัญชาลงมายังสำนัก "เซินเต๋อถัง" แห่งเมืองไถจงมณฑลไต้หวันประเทศจีน โดยการนำของท่านพระอรหันต์จี้กง และคนทรง "นายหยางเซิง" ให้ไปเที่ยวทั่วแดนพิภพ เพื่อเยี่ยมเยือนสัตว์เดรัจฉาน สอบถามวิญญาณเดิมของสัตว์เดรัจฉาน เพื่อรู้อดีตก่อนที่จะมาเกิดเป็นสัตว์นั้นๆ ว่าได้ก่อกรรมอันใด เพื่อเป็นแบบอย่าง ช่วยเตือนสติชาวโลกอย่าได้หลงก่ออกุศลกรรม จะได้ไม่ต้องเกิดมาเป็นสัตว์เดรัจฉานและอาศัยโอกาสนี้ช่วยเหลือวิญญาณสัตว์เดรัจฉานให้ได้มีความดีความชอบ เพื่อมีโอกาสเลื่อนฐานะจากสัตว์ไปเป็นมนุษย์ นายหยางเซิงได้เที่ยวทั่วนรก - สวรรค์มาแล้ว จะได้แต่งคัมภีร์ที่มค่าล้ำเพื่อเผยแพร่สู่ชาวโลกอีกครั้งหนึ่ง

              บัดนี้มีคำสั่งมายังนายหยางเซิงให้ติดตามท่านอรหันต์จี้กงไปประกอบการงานอันสำคัญนี้อีก เพื่อโปรดสรรพสัตว์ให้คุณธรรมแผ่ไปยังสรรพสัตว์ ด้วยความเมตตาและโอบอ้อมอารีอันยิ่งใหญ่ ถูกรวบรวมมาอยู่ในครั้งนี้หมด จึงขอตั้งชื่อหนังสือเล่มนี้ว่า "วงเวียนกรรมของสัตว์โลก" จากวันนี้เป็นต้นไป เมื่อถึงวันนัดทรงก็ให้เริ่มดำเนินงานจนกว่าจะแล้วเสร็จ หวังว่าศานุศิษย์แห่ง "เซินเต๋อถัีง" จะมีจิตศรัทธาดำเนินงานให้ลุล่วง มหากุศลครั้งนี้ข้าจะมีรางวัลให้ในงาน "มังกรรุ่งโรจน์" ข้าได้จัดที่นั่ง "ปทุมทิพย์" ให้แล้ว

ทรงวันที่ ๓ มีนาคม ๒๕๒๔





บทความที่ได้รับความนิยม